Damavand, 2015

Damavand odwołuje się do najwyższego szczytu Iranu – miejsca obecnego zarówno w krajobrazie, jak i w pamięci kulturowej. Obraz nie przedstawia góry, lecz atmosferę przestrzeni, światła i monumentalności, które towarzyszą spotkaniu z irańskim pejzażem.

Nakładające się warstwy błękitów, szarości i bieli tworzą strukturę przypominającą ślady czasu, erozji i odbić. Materia obrazu pozostaje w ciągłym ruchu, balansując pomiędzy krajobrazem a abstrakcją.