Światło, 2013

Światło buduje przestrzeń poprzez relacje koloru, materii i rytmu. Centralna pionowa forma porządkuje kompozycję, wyznaczając napięcia pomiędzy gęstymi strukturami malarskimi a świetlistymi partiami obrazu.

Światło nie jest tutaj tematem przedstawienia, lecz zasadą konstrukcji. To ono organizuje percepcję obrazu, nadając materii kierunek, głębię i wewnętrzną dynamikę. Abstrakcja nie opisuje rzeczywistości, lecz ujawnia jej strukturę.