Omnia, 2016

Omnia opiera kompozycję na dialogu trzech wyraźnie zróżnicowanych struktur malarskich. Gładkie pola koloru, gęsta materia i świetliste powierzchnie współistnieją bez dominacji którejkolwiek z nich, budując napięcie pomiędzy odmiennymi sposobami postrzegania przestrzeni.

Obraz staje się refleksją nad możliwością współistnienia przeciwieństw — światła i materii, porządku i spontaniczności, doświadczenia indywidualnego i wspólnego. Jedność nie wynika tu z podobieństwa, lecz z relacji pomiędzy różnicami.